CHU Brugmann UVC Foto UVCB
FRNLEN

>>Jacqueline Pesleux : kwaliteitszorg als rode draad

Jacqueline PesleuxJacqueline Pesleux werkt al 12 jaar in het UVC Brugmann en drukte grondig haar stempel op de directie van de verpleegafdeling. Op 30 juni gaat ze met pensioen. Haar medewerkers zullen zich haar blijven herinneren als een hartelijke en geëngageerde vrouw.

"Jacqueline Pesleux beperkte zich nooit tot mooie woorden en streefde altijd naar top-kwaliteit, met respect voor iedereen." Karin Keppens, verantwoordelijke permanente vorming, en Paul Sonkes, adjunct-directeur van de verpleegafdeling, zijn vol lof over de luisterbereidheid en het analysevermogen van de vrouw die gedurende 12 jaar de verpleegafdeling leidde. Haar brede, geruststellende glimlach en haar soms dromerige blik typeren haar ten voeten uit, als rustige vrouw die tegelijk weet waar ze naartoe wil…

Een veelbelovende start

Jacqueline Pesleux behaalt in juni 1967 haar diploma aan de verpleegschool van de ULB en gaat eerst aan de slag op de dienst inwendige geneeskunde van het UMC Sint-Pieter. "Al de eerste avond stond ik er alleen voor in de zaal, samen met een zorgkundige. Drie maanden later verving ik de hoofdverpleegster." In 1968 aanvaardt de jonge vrouw een functie als lesgeefster en neemt ze er meteen ook een licentie ziekenhuiswetenschappen bij. "Ik volgde tegelijk de administratieve en de onderwijsopleiding. Toch voelde ik meer voor een ziekenhuisfunctie. Vandaar dat ik drie jaar later besliste om terug te keren naar de werkvloer." Terug in het Sint-Pietersziekenhuis wordt ze benoemd tot hoofdverpleegster op een afdeling voor besmettelijke patiënten. "In die periode begon ik het belang te beseffen van goede contacten met de omgeving van de patiënt en leerde ik een team leiden." Ze wil nieuwe wegen bewandelen en stelt zich kandidaat voor de functie van diensthoofd in het Bordet-instituut. Kort nadien wordt ze benoemd tot directrice van de verpleegafdeling van hetzelfde ziekenhuis.

Gemeenschappelijke waarden

In 1989 geeft Jacqueline Pesleux haar carrière een nieuwe wending: ze gaat aan de slag in het UVC Brugmann, als adjunct-directrice van de verpleegafdeling. Ze wordt er verantwoordelijk voor permanente vorming, ontwerpt een opleidingsplan voor het verplegend personeel en organiseert open dagen voor nieuwkomers. "Ik was onder de indruk van de impact die deze opleidingen konden hebben, zowel op de zorgkwaliteit als op de levenskwaliteit op het werk. In die functie heb ik boeiende contacten kunnen leggen en heb ik heel wat mensen ontmoet binnen het ziekenhuis. Mijn functie had dus ook een menselijke meerwaarde." Dat is een finke troef wanneer ze zeven jaar later directrice wordt van de verpleegafdeling. "In die tijd viel het UVC Brugmann uiteen in verschillende koninkrijkjes. Om van de verpleegafdeling een hecht blok te maken, vond ik het belangrijk om een aantal gemeenschappelijke waarden te formuleren. Alle diensten werkten daaraan mee. Dat project ontroerde me, want het was een terugkeer naar onze wortels, naar de ware reden waarom we indertijd voor dit vak kozen. De verschillende bijdragen werden nadien gebundeld en samengevat in een zorgflosofe voor het hele ziekenhuis (zie kadertekst). Het spreekt vanzelf dat de spoedgevallendienst, de geriatrie en de kraamkliniek niet op dezelfde manier werken. Toch hanteerden alle diensten een aantal gemeenschappelijke basiswaarden."

Fusies en reorganisaties

Jacqueline Pesleux is nog maar nauwelijks gestart in haar nieuwe functie of ze moet al twee fusies doorvoeren. In 1999 fuseert het UVCB met het ziekenhuiscentrum Paul Brien, in 2000 volgt er een fusie met de ziekenhuissite van Jette (nadien omgedoopt tot 'René Magritte'). "Beide fusies verliepen probleemloos voor de verpleegafdeling, ongetwijfeld mee dankzij ons gemeenschappelijk waardeplatform." Andere grote uitdaging: het tekort aan verplegend personeel aanpakken in Brussel. "We ontwikkelden een strategie op basis van aantrekkelijke jobvoorwaarden en een goede begeleiding. Resultaat: sinds 2000 neemt ons rekruteringscijfer nog voortdurend toe." Ook de fnanciële situatie van het ziekenhuis was een gegeven waarmee de directrice van de verpleegafdeling terdege rekening moest houden. "Ik ben ervan overtuigd dat je de zorgkwaliteit kunt handhaven en zelfs verbeteren, en tegelijk een streng fnancieel beleid kunt voeren. De oplossing? Een betere organisatie. Medewerking van alle ziekenhuisdiensten, een partnerschap tussen artsen en verpleegkundigen, en een goede communicatie tussen directie en terreinpersoneel zijn eveneens essentiele elementen. Zonder die links waren uiteenlopende projecten als de MURD, palliatieve zorg, geriatrie, de 'familiegroepen' in de psychiatrie, de promotie van borstvoeding en postoperatieve pijnbestrijding nooit mogelijk geweest. De activiteit van een ziekenhuis hangt af van de kwaliteiten van zijn werknemers. Ik wil hierbij trouwens benadrukken dat ik onder de indruk ben van de motivatie en de creativiteit die alle leden van het verplegend en verzorgend personeel aan de dag leggen in deze crisistijden. Ook de rol van het verplegend kader is enorm belangrijk om die creativiteit te handhaven. Door hun uitstekende medewerking en hun permanente ondersteuning van de zorgteams hebben ze een cruciale bijdrage geleverd aan het dagelijkse beheer van de afdeling en aan de succesvolle uitvoering van al die projecten."

De patiënt staat centraal

Maar elke medaille heeft haar keerzijde. Wie zo'n verantwoordelijke functie heeft, komt niet langer rechtstreeks in contact met de patiënten. "Ik heb me mijn keuzes nooit beklaagd. Als ik door de ziekenhuisgangen wandel en de zorgeenheden bezoek, voel ik soms wat nostalgie, maar nooit spijt. Toen ik solliciteerde voor al die functies, deed ik dat vanuit de overtuiging dat ik me op een ander niveau nuttig kon maken voor de patiënten. Soms heb je wel eens behoefte aan menselijk contact, dat klopt. Dat is wellicht ook de reden waarom sommige gepensioneerde verpleegkundigen en kaderleden vrijwilligerswerk doen." Heeft ook zij plannen in die richting? "Ik heb een rijkgevulde carrière achter de rug. Het was niet altijd makkelijk om mijn beroeps- en gezinsleven te combineren. Ik zou nu meer tijd willen vrijmaken voor mijn man, mijn vier kinderen en mijn vrienden, maar ook op adem willen komen. Ik heb ook zin om te reizen en sport- en cultuuractiviteiten te ondernemen, maar dat sluit vrijwilligerswerk misschien niet uit." De toekomst zal het uitwijzen…

:: De zorgfilosofie van het CHUB : "Een eigen zorg- en levensfilosofie" ::
"We willen de patiënt centraal stellen in ons zorgbeleid en hem een totaalaanpak bieden.
We willen een luisterend oor zijn voor de lijdende mens, hem begeleiden en hem en zijn naaste omgeving respectvol behandelen als volwaardige partners.
Met onze professionele - menselijke, deskundige en creatieve - aanpak willen we hem een optimale levenskwaliteit bieden en hem helpen om opnieuw zelfredzaam te worden en een nieuw evenwicht te vinden, ongeacht zijn handicap, ziekte of prognose.
Deze aanpak vereist permanente opleiding, goed teamwerk, een multidisciplinaire dynamiek en permanente ondersteuning van het ziekenhuis
."

Auteur : Aurélie Bastin
Bron : Osiris News (nr 11, juni-augustus 2008)